Większość z nas patrzy w gwiazdy tylko przez kilka sekund, zanim wróci do ekranu telefonu. Tymczasem grupa twórców postanowiła sprawdzić, co się stanie, gdy proces ten przeciągnie się do kilku miesięcy, a nawet lat. Wyniki tego eksperymentu, pokazane w Royal West of England Academy, całkowicie zmieniają sposób, w jaki postrzegamy przestrzeń nad naszymi głowami.
Pułapka natychmiastowych zdjęć z kosmosu
Przyzwyczailiśmy się do kolorowych, ostrych zdjęć z teleskopu Jamesa Webba, które wyglądają jak tapety na pulpit. Jednak w prawdziwej obserwacji wszechświata nie chodzi o cyfrowy zoom, ale o to, co kuratorka Ione Parkin nazywa „doświadczeniem długotrwałego spojrzenia”. W swojej praktyce zauważyłem, że im szybciej konsumujemy obrazy, tym mniej z nich rozumiemy. Artyści z wystawy Cosmos działają na przekór tej tendencji.
- Zamrażanie czasu: Janette Kerr używa solarygrafii, by na jednym zdjęciu uwiecznić ruch słońca trwający całe miesiące.
- Technologiczny łącznik: Alex Hartley zestawia panele słoneczne z neolitycznymi głazami, pokazując, że nasza obsesja na punkcie słońca trwa od tysięcy lat.
- Emocjonalna plazma: Malarstwo Ione Parkin oddaje ruch przegrzanej materii na powierzchni gwiazdy w sposób, którego nie potrafi uchwycić żadna matryca aparatu.
Dlaczego to jest ważne dla Ciebie?
Możesz pomyśleć: „To tylko sztuka w Bristolu, co mi do tego?”. Ale jest tu pewien niuans. Żyjemy w czasach przebodźcowania, a techniki użyte przez tych artystów działają jak filtr dla przebodźcowanego mózgu. Uczą nas, jak odfiltrować szum i skupić się na tym, co stałe.
Jak patrzeć na świat (i niebo) inaczej?
Nie musisz od razu lecieć na Grenlandię jak Janette Kerr. Spróbuj tego prostego ćwiczenia, które stosują kuratorzy wystawy:
- Wybierz jeden obiekt w swoim otoczeniu lub za oknem.
- Obserwuj go przez pełne 5 minut bez dotykania telefonu.
- Zwróć uwagę, jak zmienia się światło i Twoje emocje wobec tego przedmiotu.
To działa jak reset dla Twojej koncentracji, podobnie jak długie naświetlanie kliszy fotograficznej.
Sztuka i nauka opowiadają tę samą historię, tylko w różnych językach. Michael Porter tworzy „niemożliwe krajobrazy”, które łączą ziemską geologię z tym, co może istnieć w odległych galaktykach. To przypomnienie, że choć nauka daje nam dane, to tylko wyobraźnia pozwala nam tam „być”.Być może właśnie to połączenie jest nam teraz potrzebne najbardziej, by nie zwariować w świecie zdominowanym przez algorytmy.
A Ty, kiedy ostatni raz patrzyłeś w niebo dłużej niż przez minutę, nie myśląc o niczym innym?
