Wyobraź sobie, że aby uratować klimat, musimy zmienić chemię całych oceanów. Choć brzmi to jak scenariusz filmu science-fiction, właśnie stało się rzeczywistością. W Zatoce Maine przeprowadzono pionierski eksperyment, który może być ostatnią deską ratunku dla naszych mórz, a wyniki zaskoczyły nawet największych sceptyków.
Pojawiło się jednak kluczowe pytanie: czy ratując atmosferę, nie zniszczymy życia pod wodą? Przez cztery dni oczy badaczy były skierowane na każdy ruch morskich organizmów. Właśnie poznaliśmy wnioski, które mogą zmienić sposób, w jaki myślimy o ekologii.
Wielkie „odkwaszanie” wody
Problem jest prosty, ale przerażający. Oceany pochłaniają ponad jedną czwartą CO2, który produkujemy, co zmienia je w gigantyczny zbiornik kwasu węglowego. To zjawisko niszczy rafy koralowe i rozpuszcza pancerze skorupiaków, które kupujemy na targach rybnych.
Zespół Adama Subhasa z Woods Hole Oceanographic Institution postanowił zadziałać radykalnie:
- Trzy statki wylały 65 000 litrów zasadowego roztworu wprost do fal.
- Do mieszanki dodano specjalny barwnik, aby śledzić, jak substancja rozchodzi się w wodzie.
- Efekt? Ocean natychmiast zaczął "zasysać" dwutlenek węgla z powietrza jak potężny filtr.
Czy to bezpieczne dla ryb i homarów?
Wiele osób obawiało się, że taka ingerencja to wyrok dla lokalnego ekosystemu. W mojej praktyce śledzenia nowinek technologicznych rzadko widzę tak optymistyczne dane z testów polowych. Naukowcy monitorowali wszystko: od mikroskopijnego planktonu po larwy ryb i homarów. Nie stwierdzono żadnych szkodliwych skutków dla życia biologicznego.
Węgiel, który udało się przechwycić, zamienił się w jony wodorowęglanu – coś w rodzaju rozpuszczonej sody oczyszczonej. Według naukowców, może on pozostać bezpiecznie uwięziony w głębinach nawet przez dziesiątki tysięcy lat. To znacznie trwalsze rozwiązanie niż sadzenie lasów, które mogą spłonąć podczas kolejnego suchego lata.
Jest jednak pewien haczyk
Zanim uznamy to za ostateczne zwycięstwo, musimy spojrzeć na drugą stronę medalu. Choć ocean stał się czystszy, samo wyprodukowanie i transport chemikaliów również kosztuje planetę sporo emisji. Na razie nie wiemy, czy bilans wychodzi na zero. Być może rozwiązanie jest tuż pod nosem, ale wymaga dopracowania logistyki.
Jak możemy to wykorzystać?
Choć nie wylejesz sody do Bałtyku podczas wakacji, ta technologia wpłynie na ceny tzw. kredytów węglowych i przyszłość rybołówstwa. To, co dziś jest eksperymentem, za kilka lat może stać się standardem ochrony wybrzeży przed zakwaszeniem.
A Ty jak sądzisz? Czy powinniśmy ryzykować i modyfikować skład chemiczny oceanów, by walczyć z globalnym ociepleniem, czy to zbyt niebezpieczna zabawa w Boga? Daj znać w komentarzach!
