Kiedy smarujesz pajdę chleba masłem i miodem, pewnie myślisz, że robisz dla siebie coś dobrego. W końcu miód to natura, a nie biały cukier z paczki. Niestety, często sami się oszukujemy. Po przeanalizowaniu składów różnych odmian miodu okazuje się, że rzeczywistość jest znacznie bardziej skomplikowana.
Cukier cukrowi nierówny – zagadka indeksu glikemicznego
Miód to głównie glukoza i fruktoza, ale ich proporcje zmieniają się w zależności od tego, z jakich roślin pszczoły zbierały nektar. To sprawia, że niektóre miody zachowują się w naszym organizmie zupełnie inaczej niż inne.
- Miód z drzewa Sidr ma niski indeks glikemiczny (ok. 32).
- Grecki miód tymiankowy może mieć indeks nawet 85.
Wniosek jest prosty: jeśli liczysz na to, że miód nie podniesie Twojego poziomu cukru tak gwałtownie jak biały cukier (GI 65), możesz się mocno przeliczyć. Wszystko zależy od pochodzenia produktu.
Miód surowy kontra sklepowa pasteryzacja
Kupując miód z lokalnej pasieki, na przykład od pszczelarza z sąsiedniego powiatu, dostajesz produkt surowy – przecedzony prosto z ula. Taki miód zachowuje fenole i flawonoidy, które działają antyoksydacyjnie. Miód ze sklepu, poddany pasteryzacji, jest bezpieczniejszy biologicznie, ale wysoka temperatura zabija wiele jego dobroczynnych właściwości.
Mała rada zakupowa: kieruj się kolorem. Im ciemniejszy miód, tym zazwyczaj więcej w nim cennych przeciwutleniaczy.
Co z tym uczuleniem na pyłki?
Wielu moich znajomych wierzy, że jedzenie lokalnego miodu leczy katar sienny. To jeden z najpopularniejszych mitów. Katar wywołują pyłki drzew roznoszone przez wiatr, których pszczoły wcale nie odwiedzają. Jeśli więc Twoje oczy puchną od pylenia brzóz czy traw, miód z lokalnych kwiatów raczej nie przyniesie ulgi.
Kiedy miód naprawdę działa?
Jest jedno pole, na którym miód wygrywa z wieloma lekami z apteki: łagodzenie kaszlu i bólu gardła. Badania pokazują, że potrafi być tak samo skuteczny jak popularne syropy bez recepty. Herbata z cytryną i sporą porcją miodu to w tym przypadku nie tylko babcina metoda, ale coś, co faktycznie wspiera organizm podczas infekcji.
Uwaga na „szalonego mioda”
Na koniec przestroga: istnieją miody, których lepiej unikać. Miód z nektaru różaneczników (szczególnie z Nepalu czy Turcji) zawiera toksyny wywołujące zawroty głowy i wymioty. Kiedyś używano go nawet jako broni biologicznej! Trzymaj się sprawdzonych, lokalnych odmian – to bezpieczniejsza droga.
Czy po tych faktach przestaniesz traktować miód jako "zdrowe lekarstwo" i zaczniesz patrzeć na niego jak na pyszny, ale wciąż słodki dodatek do diety? A może macie swoje ulubione odmiany, które sprawdzają się przy przeziębieniu? Dajcie znać w komentarzach!
